آداب هم ‏اتاقى در سفر‏

گفت: هم‌‌‏اتاقى خوب هم یکى از نعمت‏‌هاست و تا آدم گرفتار هم اتاقى نامناسب نشود، قدر آن را نمى‌‌‏داند.

گفتم: در مسافرت‏‌‌ها آدم، افراد را خوب مى‌‌‏شناسد؛ یعنى زندگى جمعى، جوهره و روحیات افراد را بروز مى‌‌‏دهد.

گفت: وقتى یکى از همسفران، از برخى رفتارهاى خسته کننده هم اتاقى خود مى‌‌‏گفت، دیدم که هم‏اتاقى‏‌‌هاى من و به‏‌‌خصوص یکى از آنها ویژگى‌‏هایى دارند که احساس مى‌‌‏کنم، غرق در نعمتم و تاکنون نمى‌‌‏دانستم.

گفتم: مثلًا چه ویژگى‌‏هایى؟

گفت: گاهى نصف شب که از خواب بلند مى‌‌‏شود و مى‌‌‏خواهد براى نماز صبح وضو بگیرد و به حرم برود، مواظب است تا دیگران را بدخواب نکند. وقتى مى‌‌‏خواهد سیگار بکشد، مى‌‌‏رود بیرون از اتاق. مى‌‌‏گوید نمى‌‌‏خواهم مزاحم دیگران شوم. هر وقت میوه یا چاى مى‌‌‏خورد، بلافاصله بشقاب و لیوان را مى‌‌‏شوید و ... چه مى‌‌‏دانم، از این‌‏گونه خصلت‌‌‏ها، که ما را مرید خودش کرده است.

گفتم: خوشا به حالت ما یک هم‌‌‏اتاقى داریم که همه اتاق را ملکِ طِلق خود مى‌‌‏داند و انگار نه انگار که افراد دیگرى هم در این اتاق هستند که حق و سهمى دارند. هر کارى مى‌‌‏خواهد، مى‌‌‏کند و به اعتراض دیگران هم یا گوش نمى‌‌‏دهد یا با عصبانیت پاسخ مى‌‌‏دهد.

گفت: خوب به مدیر کاروان معرفى‌‌‏اش کنید تا تکلیفش را روشن کند.

گفتم: آخر خوب هم نیست که بخواهیم آبرویش را ببریم. آدم باید خودش ملاحظه دیگران را بکند.

گفت: همان‌‏طور که گفتم، هم‌‌‏اتاقى ما خیلى آقاست. یک شب دیدم در راهرو زیر چراغ نشسته‏ و مطالعه مى‌‌‏کند. گفتم: چرا اینجا؟

گفت: دیگران‏ خوابند. حقشان است که استراحت کنند. اگر در اتاق چراغ روشن کنم، مزاحم حق آنها هستم.

گفتم: در یک زندگى جمعى، باید بعضى از حق خود بگذرند یا حق دیگران را مراعات کنند تا مسئله‌‌‏اى پیش نیاید. وگرنه همیشه باید شاهد مرافعه باشیم.

گفت: اخلاق هم یعنى همین، والّا تنها گفتن مرسى، سپاس‌‏گزارم، خواهشمندم، اجازه بفرمایید و لبخند و ... که اخلاق حساب نمى‌‌‏شود.

با اخلاق‏ترین فرد، کسى است که بیش از همه حق دیگران را مراعات کند.

گفتم: کاش من هم در اتاق شما بودم!...

 

(منبع: اخلاق در سفر)

/ 0 نظر / 23 بازدید