غفرانگه رب

شهادت حضرت علی(ع) تسلیت و تعزیت باد
نویسنده : معین حج - ساعت ٢:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/٤/۱٦
 

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ عَبْدِکَ وَ خَیْرِ خَلْقِکَ‏ بَعْدَ نَبِیِّکَ وَ أَخِی رَسُولِکَ وَ وَصِیِّ حَبِیبِکَ

الَّذِی انْتَجَبْتَهُ مِنْ خَلْقِکَ وَ الدَّلِیلِ عَلَى مَنْ بَعَثْتَهُ بِرِسَالاتِکَ وَ دَیَّانِ الدِّینِ بِعَدْلِکَ

وَ فَصْلِ قَضَائِکَ بَیْنَ خَلْقِکَ وَ السَّلَامُ عَلَیْکَ وَ رَحْمَةُ اللهِ وَ بَرَکَاتُه‏

شهادت حضرت علی

شهادت جانسوز مولی‌الموحّدین، خلیفه بلافصل پیامبرخدا(ص)، اولین امام بر حق،

أمیرالمؤمنین علی بن أبی طالب(علیه الصّلاة‌ و السّلام)

را حضور امام زمان، حضرت مهدی(عج) و تمام مسلمانان تسلیت و تعزیت عرض می‌‌کنم.

نـاله کـن اى دل بــه عزاى عـلـى *** گریـه کـن اى دیـده بـراى عـلـى

کعبه ز کف داده چو مولود خویش *** گشـته سـیه پـوش عـزاى عـلـى

به مناسبت شهادت حضرتش، توضیح حدیثی گهربار از آن حضرت را تقدیم می‌‌کنم.


در حدیثی، زیبا و گهربار، حضرت علی(ع) دو نشانه و علامت برای «زاهد بودن» بیان می‌‌کند.

 

رُوِی عَن عَلی(ع): «الزَّاهِدُ فِی الدُّنْیا مَنْ لَمْ یغْلِبِ الْحَرَامُ صَبْرَهُ وَ لَمْ یشْغَلِ الْحَلَالُ شُکْرَه»؛

(بحارالانوار، ج75، ص37).

ترجمه حدیث:

زاهد در دنیا کسی است که کار حرام، بر صبرش غلبه نکند و مشغول شدن او به حلال، بر شکرش غلبه نکند.

شرح حدیث:

در این روایت کوتاه، حضرت علی(ع) «زاهد» را تعریف می‌فرمایند نه زهد را.

شخص زاهد(پارسا) در دنیا چه کسی است؟

1- «مَنْ لَمْ یغْلِبِ الْحَرَامُ صَبْرَهُ»؛ کسی که کار حرام بر بردباری و صبر او غلبه نکند. یعنی وقتی که به عمل حرامی رسید، طاقتش را از دست ندهد و خدا یادش نرود.

2- «وَ لَمْ یشْغَلِ الْحَلَالُ شُکْرَه»؛ کسی که سرگرم شدن او به کار حلال، ‌او را از سپاسگذاری باز ندارد. یعنی چنان سرگرم حلال هم نمی‌‌شود که خدا یادش برود و تشکر و سپاسگزاری از او یادش برود.

این دو خصوصیت برگشت به یک چیز می‌کند؛

و آن اینکه در دنیا، هرکس در ارتباط با هر عملی، چه حلالش و چه حرامش، اگر «از خدا غفلت داشته باشد»، به نحوی که خدا را بدست فراموشی بسپرد، این اهل زهد و پارسایی نیست.

در ارتباط با حرام وقتی که به یک عمل حرامی رسید طاقتش را از دست ندهد وخدا یادش نرود. از آن طرف در جایی که حلال هم هست، ‌اما چنان سرگرمش نکند که خدا یادش برود و سپاسگزاری از ‌منعم را فراموش کند.

بازگشت هر دو به یک چیز است:

می‌‌گوید وقتی برخورد می‌کنی به حلال یا حرام، خدا یادت نرود.

چون اگر در ارتباط با حرام، خدا یادت باشد، صبرت را از دست نمی‌دهی و تحمّل می‌کنی(صبر از معصیت). در ارتباط با حلال هم اگر قرار گرفتی، یک جوری تو را سرگرم نمی‌‌کند که خدا یادت برود.

حمد و شکر خدا را فراموش نمی‌‌کنی.

اگر کاری را که می‌‌خواهی بکنی خدا یادت نرفت چه در حلال چه در حرام، بدان تو در زمره زاهدان و پارسایان هستی.

 

منبع: از سلسله مباحث اخلاقی حضرت آیت الله حاج آقا مجتبی تهرانی(قدس سرّه)