غفرانگه رب

آداب زیارت
نویسنده : معین حج - ساعت ۱٠:۳٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/۳/۸
 

یکی از اموری که هر مسلمان و مؤمن هنگام زیارت، اعم از زیارت خانه خدا یا زیارت مرقد یکی از ائمه(ع) باید مراعات کند، ادب زیارت است.

شاید خیلی از ما از آداب زیارت بطور کامل مطلع نباشیم. در ادامه مطلب برخی آداب زیارت را بخوانید.


در روایات، براى زیارت آدابى ذکر شده که برخى از آن‌ها مخصوص موارد خاصّى است، لیکن برخى از این آداب که تقریباً جنبه عمومى داشته و به نوعى، به همه اماکن مقدسه و مشاهد مشرفه ارتباط پیدا مى‌کند عبارتند از:

١- غسل کردن پیش از بیرون رفتن براى زیارت.

٢- ترک کلام بیهوده و لغو و مخاصمه و مجادله در راه.

٣- اگر چند امام را زیارت مى‌کند، براى زیارت هر امام یک غسل کند.

۴- خواندن دعاى مأثور در وقت غسل کردن.

۵- طاهر بودن، به این معنى که غسل واجبى به گردن نداشته و با وضو باشد.

۶- پوشیدن جامه‌هاى پاک و پاکیزه.

٧- جامه سفید پوشیدن.

٨- لباس نو پوشیدن.

٩- هنگام رفتن به زیارت گام‌ها را کوتاه برداشتن و به آرامى و با وقار حرکت کردن.

١٠- عطر زدن و خود را خوشبو کردن (غیر از زیارت کربلا) .

١١- هنگام رفتن به زیارت، ذکر

«اللهُ أَکْبَر»،

«اَلْحَمْدُ للهِ‌ِ»،

«سُبحانَ اللهِ» و «لاٰ اِلٰهَ اِلَّا اللهُ» گفتن و صلوات فرستان بر پیغمبر و آل او.

١٢- بر در حرم ایستادن و اذن دخول خواندن به کلمات مأثوره.

١٣- تلاش درجهت تحصیل رقّت قلب، سوزش دل و خضوع.

١۴- سجده براى خداوند به منظور تشکر از این نعمت الهى.

١۵- مقدّم داشتن پاى راست هنگام ورود، و پاى چپ هنگام خروج.

١۶- ایستادن در وقت زیارت، اگر عذرى ندارد.

١٧- سر به زیر انداختن و به بالا و طرف راست و چپ توجه نکردن.

١٨- خواندن زیارت‌هاى مأثوره و ترک زیارت‌هاى مخترعه.

١٩- خواندن نماز زیارت که اقلّ آن دو رکعت است.

٢٠- خواندن دعاهاى وارده، بعد از نماز و زیارت.

٢١- خواندن مقدارى از قرآن و هدیه کردن به روح مقدس صاحب آن مرقد شریف.

٢٢- نماز واجب را بر نماز زیارت مقدم داشتن و اگر مشغول زیارت بود و

«قَدْ قٰامَتِ الصَّلاٰة » را شنید، زیارت را ترک و در نماز جماعت شرکت کند.

٢٣- زیارت کردن براى پدرو مادر و دوستان و نزدیکان و به نیابت ایشان سلام کردن و براى آن‌ها طلب مغفرت نمودن.

٢۴- ترک سخنان ناشایست و کلمات لغو و بیهوده و صحبت‌هاى دنیایى که همیشه درهر جا مذموم و مانع رزق و جالب قساوت قلب است، به خصوص در بقاع مقدس.

٢۵- بلند نکردن آواز و صداى خود در آن مشاهد شریفه براى هر علتى که باشد.

٢۶- وداع با صاحب آن مرقد شریف در وقت بیرون آمدن از آن شهر.

٢٧- قصد مراجعت داشتن به آن مکان مقدس هنگام وداع.

٢٨- بهتر کردن حال و کردار و گفتار خود، نسبت به پیش از زیارت.

٢٩- انفاق و احسان بر فقرا و مساکین و مجاوران آن بقعه.

 

منبع:آداب زیارت علامه محدث نورى، تحقیق و تصحیح: محمد حسین صفاخواه- عبدالحسین طالعى. (با کمى تغییر در عبارت)