غفرانگه رب

آیا شیعیان درباره مقام ائمه غلوّ مى‏ کنند؟
نویسنده : معین حج - ساعت ۱٠:۱٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/۳/٤
 

آیا شیعیان درباره مقام ائمه غلوّ مى‌‌‏کنند و به آنها اوصاف خداوندى از جمله علم غیب، آگاهى از احوال انسان‏ها و ... را نسبت مى‏‌‌دهند؟


پاسخ‏:

۱. این ادعا نیز از تهمت‏هایى است که وهابیون به شیعه نسبت مى‏‌‌دهند.

 

۲. شیعیان، غلوکنندگان و کسانى که غیر خدا را هر که باشد به حدّ خدایى مى‏‌‌رسانند، کافر دانسته و مسلمان نمى‏‌‌دانند تا چه رسد که او را شیعه و پیرو اهل‏بیت(علیهم السلام)، بخوانند.

چگونه ممکن است متمسّکین به ثقلین، امرى که خلاف عقل و قرآن و سنّت است را باور داشته باشند. به این موارد دقت کنید:

الف) قرآن مى‏‌‌فرماید:

(لَقَدْ کَفَرَ الَّذِینَ قالُوا إِنَّ اللهَ هُوَ الْمَسِیحُ ابْنُ مَرْیَمَ‏) (مائده: ۱۷)

به تحقیق کافر شدند کسانى که گفتند خداوند همان مسیح پسر مریم است.

ب) امیرمؤمنان(ع) مى‏‌‌فرماید: «خدایا من از غلات، تبرّى‏ مى‏‌‌جویم، همان‏گونه که عیسى بن مریم از نصارا، تبرّى جست. خدایا آنها را تا ابد، خوار و ذلیل کن و هیچ‏یک از آنها را یارى مکن».[۱]

امام صادق (ع) نیز در این مورد فرمود: «بر جوانان خود از خطر غلات بترسید که مبادا آنان را تباه سازند. زیرا غلات بدترین خلق خدایند. عظمت خدا را کوچک دانسته و براى بندگان خدا قائل به ربوبیّت هستند».[۲]

ج) شیخ صدوق مى‏‌‌فرماید: «اعتقاد ما در مورد غلات و مفوّضه آن است که اینان کافران به خداوند مى‌‌‏باشند».[۳]

شیخ مفید نیز مى‏‌‌فرماید: «غلات گروهى از متظاهران به دین اسلامند که امیرمؤمنان (ع) و امامان از ذریّة او را به الوهیت و پیامبرى نسبت داده‏‌‌اند. آنان گمراه و کافرند و امیرمؤمنان (ع) به قتل آنها فرمان داده است. ائمه دیگر نیز، آنها را کافر و خارج از اسلام دانسته‏‌‌اند».[۴]

 

۳. آیا خبر داشتن از غیب و اشراف بر احوال انسان‏ها مطلقاً به مفهوم غلوّ و خدا دانستن شخص عالم به غیب است؟

در این صورت قرآن افراد زیادى را شریک خداوند قرار داده است.

الف) قرآن از قول حضرت عیسى(ع) مى‏‌فرماید:

«وَ أُنَبِّئُکُمْ بِما تَأْکُلُونَ وَ ما تَدَّخِرُونَ فِی بُیُوتِکُمْ‏» (آل عمران: ۴۹)

من به شما خبر مى‏‌‌دهم درباره آنچه مى‌‏خورید و آنچه در خانه‏‌‌هایتان ذخیره مى‏‌‌کنید.

آیا این خبر دادن از غیب نیست؟ آیا از نظر قرآن حضرت عیسى (ع)، خدا است؟!

در آیه دیگرى، به پیامبر(ص) مى‏‌‌فرماید: «ذلِکَ مِنْ أَنْباءِ الْغَیْبِ نُوحِیهِ إِلَیْکَ‏»، (آل عمران: ۴۴) آیا پیامبر (ص) که از غیب خبر داشت، خدا بود؟ حال اگر پیامبر (ص) این اخبار غیبى را در اختیار دیگران قرار دهد، این، غلوّ و نسبت دادن اوصاف خداوند براى مخلوق است؟ !

حقیقت این است که وهابیون، نمى‏‌‌توانند فرق بین علم ذاتى و بى‏ حدّ، که از اوصاف خاصّ خدا است و علم ایتایى و لدنى و محدود که خداوند به برخى بندگان خاص خود عطا مى‏‌‌کند را بفهمند.

در آیه دیگرى مى‌‌‏فرماید:

«عالِمُ الْغَیْبِ فَلا یُظْهِرُ عَلى غَیْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضی‏ مِنْ رَسُولٍ…» (جن: ۲۶ ۲۷)

داناى غیب اوست و هیچ کس را بر اسرار غیبش آگاه نمى‌‌‏سازد مگر پیامبرى را که از او خشنود باشد.

ب) در متون معتبر اهل‏ سنت، خبرهاى غیبى فراوانى از قول پیامبر (ص) نقل شده است.

از جمله، درباره اوضاع امّت در آخرالزّمان، شهادت امام حسین(ع) در کربلا و درباره حضرت مهدى (عج)، که ذکر آنها باعث تطویل کلام مى‏‌‌شود.

در این زمینه، فقط به یک حدیث بسنده مى‏‌‌کنیم:

مسلم و احمد بن حنبل از حذیفه نقل کرده‏‌‌اند که: «پیامبر (ص) به من علم گذشته و آینده تا روز قیامت را آموخت».[۵]

آیا خبر داشتن حذیفه از علم غیب غلو نیست و خبر داشتن اهل بیت (علیهم السلام) غلو است؟!

---------------

پی نوشتها:

[۱] - بحارالانوار، ج ۲۵، ص ۲۶۵

[2] - محمد بن على بن بابویه قمى (شیخ صدوق)، الاعتقادات، ص ۷۱؛ به نقل از شیعه شناسى، ج ۱، ص ۵۵۷

[۳] - همان، ص ۲۸۶

[۴] - محمد بن نعمان (شیخ مفید)، تصحیح الاعتقاد، ص ۱۰۹، به نقل از شیعه شناسى، ص ۵۵۸.

[5] - صحیح مسلم، بیروت، دارالفکر، ج ۸، ص ۱۷۳؛ مسند احمد، ج ۵، ص ۳۸۸؛ المستدرک، بیروت، دارالمعرفة، ۱۴۰۶، ج ۵، ص ۴۷۱.