غفرانگه رب

تسلیت شهادت پیامبر خدا(ص) و امام حسن(ع) و امام رضا(ع)
نویسنده : معین حج - ساعت ۱٠:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٩/٢٩
 

یا بقیّة الله آجَرَکُم الله

و أحسَنَ اللهُ لَکَ العَزاءَ فِی مُصِیبَةِ‌أعلامِ الهُدَی؛ خَاتَمِ الأنبیاء مُحَمَّدٍ المُصطَفی

و ابنِ أمیرِالمُؤمِنین و ابنِ فَاطِمَةَ الزَّهراء وَ سیّدِ شبابِ أهلِ الجَنَّةِ حَسَن بنِ عَلیٍّ المُجتَبی

و بَضعَةِ خَاتَمِ المُرسَلین عَلیِّ بنِ مُوسَی الرِّضَا

بَرِئتُ إلَی اللهِ عَزَّوَجَلَّ مِن أعدَائِکُم وَ مِن الجِبتِ وَ الطَّاغُوتِ

شهادت رسول خدا و امام حسن و امام رضا(علیهم السلام) 

دخـتر بدر الدّجی امشب سـه جا دارد عزا *** گاه می‌گوید پدر، گاهی پسر، گاهی رضا

گـاه او انـدر مـدینه روی قـبر مـصطفی *** گـاه او انـدر بقیع بـر روی قـبر مـجتبی

گـاه می‌گوید حـسن ای کـشته زهر جفا ***گـاه او انـدر خـراسان بر سـر قـبر رضا

 

شهادت جانگداز پیامبر خدا، حضرت محمد بن عبدالله(صلّی الله علیه و آله و سلّم)

و شهادت جانسوز سبط اکبر ایشان؛ حضرت امام حسن مجتبی(علیه‌‌السّلام)

و شهادت غریبانه ثامن الحجج؛ حضرت علی بن موسی الرضا(علیه‌‌السّلام)

را به ساحت مقدس امام زمان(ع) و شما عزیزان تسلیت و تعزیت عرض می‌‌کنم.

در ادامه مطلب، احادیثی گهربار از حضراتشان تقدیم شما شده است.


احادیثی گهربار از این معصومین(علیهم السّلام)

 

قَالَ رَسُولُ اللهِ(ص): «أَحَبُّ الْمُؤْمِنِینَ إِلَى اللهِ تَعَالَى مَنْ نَصَبَ نَفْسَهُ فِی طَاعَةِ اللهِ وَ نَصَحَ لِأُمَّةِ نَبِیِّهِ وَ تَفَکَّرَ فِی عُیُوبِهِ وَ أَصْلَحَهَا وَ عَلِمَ فَعَمِلَ وَ عَلَّم‏»؛

(إرشاد القلوب إلى الصواب‏1: 14)

حضرت رسول خدا(ص) فرمود: محبوبترین مؤمنین نزد خداوند متعال کسى است که نفس خویش را در راه طاعت خدا قرار دهد و امت پیغمبرش را پند و اندرز دهد و در عیبهاى خویش اندیشه کند و آنها را اصلاح کند و یاد بگیرد و عمل کند و به دیگران هم بیاموزد.

 

«إِنَّ لِلهِ تَعَالَى خَوَاصّاً مِنْ خَلْقِهِ یُسْکِنُهُمُ الرَّفِیعَ الْأَعْلَى مِنْ جَنَّاتِهِ لِأَنَّهُمْ کَانُوا أَعْقَلَ أَهْلِ الدُّنْیَا.

قِیلَ: یَا رَسُولَ اللهِ! کَیْفَ کَانُوا أَعْقَلَ أَهْلِ الدُّنْیَا؟

قَالَ: کَانَتْ هِمَّتُهُمُ الْمُسَارَعَةَ إِلَى رَبِّهِمْ فِیمَا یُرْضِیهِ فَهَانَتِ الدُّنْیَا عَلَیْهِمْ وَ لَمْ یَرْغَبُوا فِی فُضُولِهَا صَبَرُوا قَلِیلًا فَاسْتَرَاحُوا طَوِیلا»؛

(مجموعة ورام‏2: 214)

 پیامبر خدا(ص) فرموده است: همانا براى خداوند بندگان خاصى از مخلوقات هست که ایشان را در درجات بلند بهشت جاى می‌‌دهد، زیرا که آنان خردمندترین مردم دنیا مى‌‌‏باشند.

خدمت ایشان عرض شد: اى رسول خدا! چطور خردمندترین مردم دنیا مى‏‌‌باشند؟

حضرت فرمود: همت و هدف ایشان؛ به سرعت حرکت کردن بسوی آنچیزی است که رضا و خوشنودى خدا در آن است. بنابراین دنیا در نظرشان پست مى‏شود و میلى در زیادیهاى دنیا نمی‌‌کنند، اندکى صبر کردند، اما به آسایش طولانى و دراز دست یافتند.‏

 

*************************

قَالَ حَسَنُ بنُ عَلِیٍّ(ع) لِبَعْضِ وُلْدِهِ: «یَا بُنَیَّ لَا تُؤَاخِ أَحَداً حَتَّى تَعْرِفَ مَوَارِدَهُ وَ مَصَادِرَهُ فَإِذَا اسْتَنْبَطْتَ الْخِبْرَةَ وَ رَضِیتَ الْعِشْرَةَ فَآخِهِ عَلَى إِقَالَةِ الْعَثْرَةِ وَ الْمُوَاسَاةِ فِی الْعُسْرَةِ»؛

(تحف العقول: 233)

امام حسن(علیه السلام) به یکى از فرزندانش فرمود: اى پسرم! با هیچکس دوستی و برادرى مکن، مگر اینکه قبلش بدانى کجاها رفت و آمد دارد، و چون از حالش خوب آگاه شدى و معاشرتش را پسندیدى، با او برادرى کن به شرط این که معاشرت و دوستی تو، بر اساس چشم پوشى از خطاهای او و همراهى در سختى باشد.

«هَلَاکُ النَّاسِ فِی ثَلَاثٍ؛ الْکِبْرِ وَ الْحِرْصِ وَ الْحَسَدِ. فَالْکِبْرُ هَلَاکُ الدِّینِ وَ بِهِ لُعِنَ إِبْلِیسُ وَ الْحِرْصُ عَدُوُّ النَّفْسِ وَ بِهِ أُخْرِجَ آدَمُ مِنَ الْجَنَّةِ وَ الْحَسَدُ رَائِدُ السُّوءِ وَ مِنْهُ قَتَلَ قَابِیلُ هَابِیلَ»؛

حار الأنوار‏ 75: 111)

امام مجتبی(ع) فرمود: سه خصلت باعث هلاکت و نابودی مردم است: «کبر» و «حرص» و «حسد».

«کبر»؛ موجب نابودى دین است و بواسطه کبر، شیطان، ملعون شد.

«حرص»؛ دشمن جان است و بواسطه حرص، آدم از بهشت خارج گردید.

«حسد» راهنماى بدیها است، و بواسطه رشک بود که قابیل، هابیل را کشت.

 

*************************

سَمِعْتُ الرِّضَا(ع) یَقُولُ: «لَا یَجْتَمِعُ الْمَالُ إِلَّا بِخِصَالٍ خَمْسٍ بِبُخْلٍ شَدِیدٍ وَ أَمَلٍ طَوِیلٍ وَ حِرْصٍ غَالِبٍ وَ قَطِیعَةِ الرَّحِمِ وَ إِیثَارِ الدُّنْیَا عَلَى الْآخِرَة»؛

(عیون اخبار الرضا(ع): 276)

از امام رضا(علیه السّلام) چنین شنیدم که می‌‌فرمود: مال و ثروت در یکجا انباشته نمی‌‌شود مگر بواسطه پنج خصلت: بخل زیاد، آرزوى طولانى، حرص زیاد، قطع رحم و ترجیح دادن دنیا بر آخرت.

«کَأَنِّی بِالشِّیعَةِ عِنْدَ فَقْدِهِمُ الثَّالِثَ مِنْ وُلْدِی یَطْلُبُونَ الْمَرْعَى وَ لَا یَجِدُونَهُ. قُلْتُ لَهُ: وَ لِمَ ذَلِکَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللهِ؟ قَالَ: لِأَنَّ إِمَامَهُمْ یَغِیبُ عَنْهُمْ. قُلْتُ: وَ لِمَ؟ قَالَ: لِئَلَّا یَکُونَ فِی عُنُقِهِ لِأَحَدٍ بَیْعَةٌ إِذَا قَامَ بِالسَّیْفِ»؛

(بحار الأنوار 51: 152)

امام رضا(ع) فرمود: گویا شیعه را مى‏ بینم، آن زمان که سومین نفر از فرزندانم را نمى‌‌‏یابند و بدنبال این هستند که کسى امور آنان را بدست گیرد و شؤونشان را تدبیر نماید ولى او را نمى‌‌‏یابند.

عرض کردم: چرا یا ابن رسول الله؟!

حضرت فرمودند: زیرا امامشان غائب مى‏‌‌گردد.

عرض کردم چرا؟

فرمودند: برای اینکه در هنگام قیام، بیعت کسى در گردن او نباشد و بالإجبار با ظالم زمان خود بیعت نکرده باشد).