غفرانگه رب

تسلیت شهادت امام جواد(ع) و علت شهادت آن حضرت
نویسنده : معین حج - ساعت ۸:٠۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/٧/٢
 

یَا أَبَا جَعْفَرٍ یَا مُحَمَّدَ بْنَ عَلِیٍّ أَیُّهَا التَّقِیُّ الْجَوَادُ یَابْنَ رَسُولِ اللهِ‏

یَا حُجَّةَ اللهِ عَلَى خَلْقِهِ یَا سَیِّدَنَا وَ مَوْلانَا إِنَّا تَوَجَّهْنَا وَ اسْتَشْفَعْنَا

وَ تَوَسَّلْنَا بِکَ إِلَى اللهِ‏ وَ قَدَّمْنَاکَ بَیْنَ یَدَیْ حَاجَاتِنَا

یَا وَجِیهاً عِنْدَاللهِ اشْفَعْ لَنَا عِنْدَاللهِ

شهادت امام جواد(ع) 

فرا رسیدن ایام شهادت مظلومانه و جانگداز جوانترین امام، امام مظلوم؛

امام محمد تقی، حضرت جواد(علیه السّلام)

بر فرزند داغدارش امام زمان(عج) و شما عزیزان تسلیت باد.

در ادامه مطلب داستانی خواندنی که مقدمه شهادت امام جواد(ع) شد را بخوانید.


ابوداوود قاضى(یکى از قضات معروف خلفاء بنى العبّاس) حکایت کند:

روزى مأمورین دزدى را دستگیر کرده بودند و معتصم عبّاسى دستور مجازات او را صادر کرد و عدّه بسیارى از فقهاء و علماء جهت اجراء حکم سارق در مجلس خلیفه حضور یافتند و هر یک نظریّه‌‌اى جهت قطع دست دزد بیان کرد.

معتصم به حضرت ابوجعفر، امام محمّد جواد(علیه السلام) رو کرد و گفت: یاابن رسول اللّه! نظر شما در این باره چیست؟

امام(علیه السلام) فرمود: افراد، نظرات خود را دادند، کافى است.

معتصم گفت: من کارى به نظرات آنها ندارم، شما باید نظریّه خود را مطرح نمائى.

حضرت اظهار نمود: مرا از این کار معذور بدار؟

معتصم حضرت را به خداوند سوگند داد و گفت: باید نظریّه خود را براى ما بیان نمائى.

حضرت فرمود: اکنون که چاره‌‌اى جز جواب ندارم، مى‌‌گویم که تمامى افراد اشتباه کردند و بر خلاف سنّت اسلام سخن گفتند. چون که قطع دست دزد، باید از چهار انگشت باشد و کف دست به حال خود باقى بماند.

معتصم در حضور تمامى افراد گفت: آیا دلیل و مدرکى بر آن دارى؟

امام(علیه السلام) فرمود: فرمایش پیامبر خدا(صلى الله علیه و آله) است، که فرمود: سجده به وسیله هفت جاى بدن(پیشانى، دو کف دست، دو سر زانو و دو انگشت پاها) انجام مى‌‌گیرد.

و چنانچه از مچ یا آرنج قطع شود، براى سجده، جایگاهى باقى نمى‌‌ماند؛ و حال آن که خداوند متعال در قرآن کریم فرموده: «سجده‌‌گاهها حقّ خداوند است و کسى را نباید در آن ها مشارکت داد»، پس براى محفوظ ماندن حقّ خداوند، دو کف دست نباید قطع شود.

معتصم با این استدلال حیرت زده شد؛ و آن گاه دستور داد تا طبق نظریّه حضرت ابوجعفر، امام محمّد جواد(علیه السلام) دست دزد، قطع و مجازات گردد.

ابوداوود قاضى گوید: در آن هنگام من براى خود آرزوى مرگ کردم و پس از گذشت دو سه روز، نزد معتصم رفتم و گفتم: یا امیرالمؤمنین! من بر خود لازم مى‌‌دانم که مطالبى را به عنوان نصیحت به شما بگویم، هر چند که به وسیله این گفتار، خود را داخل آتش جهنّم قرار مى‌‌دهم.

معتصم گفت: مطلب و پیشنهاد خود را مطرح کن.

گفتم: هنگامى که امیرالمؤمنین و خلیفه مسلمین تمامى فقهاء و دانشمندان را در یک مجلس براى بیان حدود الهى جمع مى‌‌کند و در نهایت در حضور تمامى وزراء و درباریان و بزرگان، نظریّه همه افراد را مطرود مى‌‌سازد و به گفته کسى اهمیّت مى‌‌دهد و عمل مى‌‌کند که طائفه‌‌اى بر امامت و خلافت او معتقد هستند و طبق نظریّه او حکم مى‌‌دهد، آیا در آینده‌‌اى نزدیک چه خواهد شد؟!

وقتى معتصم مطالب مرا شنید، رنگ چهره‌‌اش بر افروخته گشت و گفت: خداوند تو را جزاى خیر دهد که مرا نصیحت و راهنمائى نمودى، و در روز چهارم به یکى از وزرایش دستور داد که حضرت جواد(علیه السلام) را به منزل خود دعوت کند تا کارش را بسازد.

هنگامى که وزیر دربار، حضرت را دعوت کرد، حضرت نپذیرفت و فرمود: مى‌‌دانید که من به مجالس شما نمى‌‌آیم.

وزیر اظهار داشت: شما را به صرف طعام دعوت مى‌‌کنیم و خلیفه و برخى از وزراء، علاقمند به حضور شما هستند؛ و در نهایت حضرت را مجبور کرد تا در مجلس و سفره شوم آنها حاضر شود.

همین که حضرت وارد مجلس گردید و چند لقمه از غذائى که جلویش نهاده بودند تناول نمود، اثرات زهر را در خود احساس نمود و خواست که از منزل خارج شود، میزبان گفت: همین جا بمانید؟ حضرت فرمود: در منزل شما نباشم، بهتر است.

و با گذشت یک شبانه روز، کاملا زهر در بدن نازنین امام جواد(علیه السلام) اثر کرد و همچون دیگر ائمّه(علیهم السلام) مسموم و به فیض شهادت نائل گشت.

البته در نقل دیگری وارد شده که امام(ع) به دست همسر ملعونش(ام الفضل) مسموم شدند و به شهادت رسیدند.

(منبع: بحارالانوار: ج 50، ص 5)