غفرانگه رب

تسلیت شهادت امام کاظم(ع) و دو حدیث ارزشمند از حضرتش
نویسنده : معین حج - ساعت ۱:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۳/۳
 

السَّلَامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْإِمَامُ الصَّالِحُ السَّلَامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْإِمَامُ الزَّاهِدُ

السَّلَامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْإِمَامُ الْعَابِدُ السَّلَامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْإِمَامُ السَّیِّدُ الرَّشِیدُ

السَّلَامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْإِمَامُ الْمَقْتُولُ الشَّهِیدُ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللهِ وَ ابْنَ وَصِیِّهِ

السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا مَوْلَایَ یَا مُوسَى بْنَ جَعْفَرٍ وَ رَحْمَةُ اللهِ وَ بَرَکَاتُه

شهادت امام کاظم 

شهادت جانگداز هفتمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت،

باب الحوائج، حضرت امام موسی بن جعفر الکاظم(علیه‌‌‌السّلام)

بر حضرت حجة بن الحسن المهدی(ع) و تمام شیعیان تسلیت و تعزیت باد

در ادامه مطلب؛ دو کلام گهربار از فرمایشات ارزشمند امام کاظم(ع) تقدیم پیروان حضرتش می‌‌شود.


ارزیابى عملکرد روزانه

«لَیْسَ مِنّا مَنْ لَمْ یُحاسِبْ نَفْسَهُ فى کُلِّ یَوْمً فَاِنْ عَمِلَ حَسَناً اسْتَزادَ اللهَ وَ اِنْ عَمِلَ سَیِّئاً اسْتَغْفَرَاللهَ مِنْهُ وَ تابَ اِلَیْهِ»؛ (کافى2: 453)

از ما نیست (با ما رابطه و پیوندى ندارد) کسى که در هر روز خود را محاسبه نکند؛ تا اگر عمل نیکى انجام داده است از خداوند طلب افزونى بکند و چنانچه مرتکب عمل ناروایى شده(روى به درگاه خدا آورده) از کرده‌‌ی خود استغفار کند و به سوى خدا بازگردد.

توضیح: طبق نظر علماى اخلاق؛ «محاسبه نفس» و ارزیابى عملکرد خویش، یکى از عوامل مهمّ موفقیت انسان در میدان عمل است. انسان در مرحله نخست مى‌‌باید نفس خود را وادار بر عمل و انجام وظیفه نماید.

در مرحله بعد کارهاى خویش را کنترل کند و نفس ‍ را به خود وانگذارد، تا هر چه خواست انجام دهد.

مرحله سوم؛ محاسبه و ارزیابى عملکرد است، که بعد از فراغ از عمل صورت مى‌‌گیرد.

نیتجه‌‌ی ارزیابى، یکى از دو چیز خواهد بود:

1. انجام وظیفه به نحو مطلوب که اقتضا مى‌‌کند انسان خدا را بر این موفّقیت شکر بگزارد و از درگاه ربوبى او بخواهد او را در انجام اعمال نیک بیشتر، یارى کند.

2. کوتاهى و سهل انگارى در انجام وظیفه و یا ترک آن، که در هر دو صورت مى‌‌باید جبران شود.

و از آنجا که منشأ این ترک وظیفه، فراموشى یاد خدا و پشت کردن به حق تعالى است، امام(ع) راه جبران را بازگشت بسوى پروردگار و طلب آمرزش از او دانسته است.

توجه به پروردگار؛ به معناى توجه به وظیفه بندگى و طلب آمرزش از محضر حق تعالى؛ به معناى ابراز نفرت از لغزش انجام گرفته است. پیدایش این حالت (توبه) در کسى، او را موفق به انجام وظیفه بندگى در مراحل بعد خواهد کرد.

 

در انتظار قائم(عج)

یونس بن عبدالرحمان مى‌‌گوید: بر موسى بن جعفر(ع) وارد شدم و به آن حضرت عرض کردم: اى فرزند رسول خدا(ص) آیا شما قیام کننده به حق هستید؟ فرمود:

«اَنا الْقائِمُ بالْحقِّ وَ لکِنَّ الْقائِمَ الَّذى یُطَهِّرُ الاَْرْضَ مِنْ اَعْداءِ اللهِ عَزَّوَجَلَّ وَ یَمْلَأُها عَدْلاً کَما مُلِئَتْ جَوْراً وَ ظُلْماً، هُوَ الْخامِسُ مِنْ وُلْدى، لَهْ غَیْبَةٌ یَطُولُ اَمَدُها خَوْفًا عَلى نَفْسِهِ، یَرْتَدُّ فیها اَقْوامٌ وَ یَثْبُتُ فیها آخَرُونَ. ثُمَّ قالَ: طُوبى لِشیعَتِنَا، الْمُتَمَسِّکینَ بِحَبْلِنا فى غَیْبَةِ قائِمِنا، اَلثّابِتینَ عَلى مُوالاتِنا وَ الْبراءَةِ منْ اَعْدائِنا، اُولئِکَ مِنّا وَ نَحْنُ مِنْهُمْ قَدْ رَضُوابِنا اَئِمَّةً وَ رَضینابِهِمْ شیعَةً، فَطُوبى لَهُمْ، ثُمَّ طُوبى لَهُمْ، وَ هُمْ وَاللهِ مَعَنا فى دَرَجاتِنا یَوْمَ الْقِیامَةِ»؛ (کمال الدین و تمام النعمة2: 361)

من قیام کننده به حق هستم، لکن آن «قائم» که زمین را از دشمنان خدا پاک مى‌‌سازد و آن را از عدالت پر مى‌‌کند آنگونه که از جور و ستم پر شده است، پنجمین نفر از فرزندان من است.

براى وى  به خاطر بیمى که بر جان خویش دارد  غیبتى طولانى خواهد بود، آنقدر که گروهى مرتدّ شده از دین برمى‌‌گردند و (تنها) عدّه‌‌اى ثابت قدم مى‌‌مانند.

سپس فرمود: خوشا به حال شیعیان ما؛ آنان که در غیبت «قائم» ما به ریسمان (ولایت) ما چنگ مى‌‌زنند، از دشمنان ما بیزارى جسته بر ولایت ما استوار مى‌‌مانند. آنان از ما و ما از ایشان هستیم. آنان از ما به عنوان امامان خویش، خشنودند و ما از ایشان به عنوان شیعیانمان خشنودیم.

پس خوشا به حال ایشان، خوشا به حال ایشان. سوگند به خدا آنان در مقامات و درجات ما در روز قیامت همراه با ما هستند.

توضیح: نکات مهمّى که از این حدیث شریف استفاده مى‌‌شود عبارت است از:

1. مسأله انتظار ظهور «قائم» از فرزندان رسول خدا(ص) از مدتها قبل از ولادت پیشواى دوازدهم در میان مسلمانان مطرح بوده است، لیکن بعضى مصداق آن را به طور دقیق نمى‌‌دانستند که امامان(ع) مصداق آن را تعیین مى‌‌کردند.

2. مدت غیبت حضرت حجت(عج) آنقدر بطول خواهد انجامید که گروهى از معتقدان به آن گرامى، از دین بر مى‌‌گردند.

3. فلسفه غیبت؛ ترس آن حضرت بر جان خویش است؛ بنابراین، مردم نقش اصلى را در فراهم کردن زمینه ظهور یا تداوم غیبت آن بزرگوار بر عهده دارند.

4. استوار قدمان در محبت و ولایت اهل بیت(ع) در دوران غیبت کبرى از أجرى جزیل و پاداشى بزرگ برخوردار هستند.