غفرانگه رب

برای داشتن حال معنوی در سفر زیارتی چه کنیم؟
نویسنده : معین حج - ساعت ۸:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٤/۱٥
 

یکی از نکاتی که بسیاری از زائران با آن دست به گریبانند و می‌‌پرسند این است که چکار کنیم که در کنار اماکن مقدس، حال معنوی خوبی داشته باشیم.

در ادامه مطلب، نکاتی را برای داشتن حال معنوی تقدیم خواهم کرد.


خیلى دلش مى‌‌‏خواست هنگام زیارت، «حال» داشته باشد. شنیده بود که «بقیع»، گریه‏ آور است و بى‌‌‏روضه، حال انسان منقلب مى‌‌‏شود و بى‏‌‌اختیار، اشک‌‏ها روان مى‌‌‏شود.

از خودش تعجب مى‌‌‏کرد که چرا چنین نیست.

به حال همسفر دیگرش غبطه مى‌‌‏خورد. که چگونه دل از حرم و بقیع نمى‌‌‏کند و لحظه‌‏‌‌به‌‌‏لحظه، شانه‌‌‏هایش از گریه مى‌‌‏لرزد و حال معنوى خوشى دارد. اما خجالت مى‌‌‏کشید در این‌‌‏باره سخنى با او بگوید.

بالاخره طاقت نیاورد و مشکل خود را با دوستش- که با هم صمیمى بودند- مطرح کرد.

دوست همسفرش، دست روى نقطه حساس گذاشت و گفت:

برادر جان! این سفر، سفر سیاحت و تفریح و خوش‌‌‏گذرانى نیست.

پیدا کردن «حال»، نتیجه درک موقعیت و شناخت و معرفت است.

غذاهاى چرب و خوش‌‌‏مزه کاروان را با ولع خوردن و یک پپسى یا فانتاى گازدار روى آن خوردن و بعد، دسر موز و میوه را تا آخر در شکم انبار کردن، یک لیوان چاى داغ هم روى آن نوشیدن و تتمه اوقات را هم به شوخى و خنده و غفلت گذراندن و خداى نکرده، پشت سر دیگران غیبت کردن، دیگر حالى باقى نمى‏‌‌گذارد.

گفت و گفت و حاجى ما همچنان گوش مى‌‌‏داد.

ناگهان احساس کرد، حسرت روزهاى سپرى شده و شب‌‌‏هاى به غفلت گذشته، برسرش آوار شده است.

آهى کشید و گریه سرداد ... و آن شب گذشت.

فردا صبح، در اتاق نبود.

پس از ساعتى از طلوع آفتاب، آرام آرام از پله‏‌‌ها بالا مى‌‌‏آمد.

معلوم شد که پیش از اذان صبح، روانه حرم شده بود. نماز صبح در حرم و اول روز در بقیع ... با چشمى که از فرط گریه در کنار مزار ائمه، قرمز شده بود.

منبع: با استفاده از «اخلاق در سفر».