غفرانگه رب

در مورد آداب زیارت چه می دانیم؟
نویسنده : معین حج - ساعت ۱٠:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٢/۱٥
 

قطعا بسیاری از شیعیان بخاطر زیارتهای مکرری که رفته‌‌اند، آداب زیارت را به خوبی می‌‌دانند.

اما از آنجا که ممکن است برخی نکات در مورد آداب زیارت مورد غفلت قرار گیرد، در ادامه مطلب نکاتی پیرامون این مهم تقدیم می‌‌شود تا در صورت توفیق تشرف به اماکن مقدس از جمله بیت الله الحرام و مدینة النبی، بیش از پیش بتوانیم از این سفر توشه برداریم.

 


کسى که به مهمانى شخصیت بزرگوارى مى‌‌‏رود، باید آدابى را هم که نشانه معرفت او و احترام‏‌‌گزارى به آن شخصیت است، مراعات کند.

زیارت نیز، میهمان شدن بر سفره معنویت حضرت رسول(ص) و ائمه معصومین(ع) است.

زائر هم باید با رعایت آداب زیارت، معرفت و محبت خویش را نشان دهد.

در تشرف به زیارت، باید پاک بود. هم تمیزترین لباس‏‌‌ها را باید پوشید، هم وضو گرفت و در صورت امکان، غسل زیارت کرد.

کسى که به زیارت مى‌‌‏رود، خوب است با خضوع و خشوع و وقار، گام بردارد و در طول راه به چیزها و کارهاى دیگر مشغول نشود.

در برابر ضریح ایستاده و رو به قبله، زیارت‌‌‏نامه بخواند و قبل از زیارت، «اذن دخول» بخواند. معطر و خوش‌‌‏بو باشد.

خود را در محضر صاحب قبر، احساس کند. ادب و متانت را مراعات کند.

در حرم مطهر، دو رکعت نماز زیارت بخواند.

صاحب قبر را براى برآمدن حاجات خویش، در درگاه خداوند شفیع و واسطه قرار دهد و در همه مراحل زیارت، حضور قلب داشته باشد.

زائر رسول خدا(ص) باید نگاه خود را پاک نگه‏ دارد، با رفتار خود، موجب ناراحتى و نارضایتى زائران دیگر را فراهم نسازد.

در حرم، وقت خود را به «نماز»، «زیارت» و «قرائت قرآن» صرف کند و بداند که «روضه نبوى»، که مرقد رسول خدا را در بردارد، محل نزول فرشته وحى و جاى گام پیامبر اکرم(ص) و اهل بیت(ع) بوده است.

از این‏رو، توجه خویش را به اعماق تاریخ و خاطرات صدر اسلام ببرد، تا از معنویات زیارت، بیشتر بهره‏‌‌مند گردد.

زیارت، گفت‌‌‏وگو با حجّت خداوند، در کنار مرقد اوست.

آنچه مهم است، پیوند قلبى و ارتباط درونى‏ است، نه فقط خواندن عبارت و به پایان رساندن زیارت‏‌‌نامه!

درون‏‌‌مایه زیارت‏‌‌نامه‌‌‏ها را باید با زبانِ «حال» و هم با زبان «قال» ابراز کرد.

حتّى اگر کسى زیارت‌‌‏نامه همراه نداشته باشد، مى‌‌‏‌‌تواند حرف‌‌‏هاى دل خود را با پیامبر و امام مطرح کند.

توجّه به مضمون، نقش اساسى در زیارت‏‌‌نامه‌‌‏ها دارد.

الفاظ و عبارات، وسیله بیان حالات روحى و احساس قلبى است.

هرچه معرفت بیشتر باشد، هرچه شور وشوق زائر افزون‏تر باشد، زبانش گویاتر است و چشمش اشک‏‌‌بارتر و دلش خاشع‌‌‏تر.

باید از بزرگان دین آموخت‏

ادبِ حضور را،

شیوه زیارت را،

آداب تشرف به حرم را،

بَها قائل شدن به دیدار معصوم و حضور در کنار مرقد ائمّه را.

ارزش زیارت هرکس، به میزان معرفت او بستگى دارد.

راستى ... هنگام زیارت، چه احساسى دارید؟ آیا خود را در برابر یک «آینه کمال» مى‌‌‏یابید؟ و آیا خود را با یک «الگوى پاکى» مى‌‌‏سنجید و به خود نمره و امتیاز مى‌‌‏دهید؟

خوشا آنان که از زیارت، دست خالى بر نمى‏‌‌‌گردند! ...

منبع: با استفاده از «اخلاق در سفر».