غفرانگه رب

در میقات چه می‌‌کنیم؟ و چه باید انجام دهیم؟
نویسنده : معین حج - ساعت ۱٠:٠٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱٢/۱٧
 

تا کنون با خود فکر کرده‌‌اید چرا و برای چه برای زیارت کعبه معظمه، باید به میقات برویم؟ باید لباس عوض کنیم؟ لبیک بگوییم؟

اگر می‌‌دانید که خوشا بحالتان، اما اگر نمی‌‌دانید، همراه شوید و ادامه مطلب را بخوانید.

میقات + مسجد شجره


هنوز فرسخها به مکّه باقى مانده است که به زائران خانه خدا مى‌‌گویند: پیاده شوید و لباس هاى خود را از تن بیرون کنید.

اینجا «میقات» است. از اینجا دیگر با آن قالب قبلى نباید عبور کرد و اگر اشتباه نمودى و عبور کردى، باید برگردى، باید قالب خود را عوض کنى تا شاید قلب تو عوض شود. همه لباس‌‌هاى کوچک و بزرگ و حتى کفش و کلاهت را بیرون کن.

به حضرت موسى(علیه السلام) گفتند: «فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ اِنَّکَ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً».

اى موسى! تو در وادى قدس قرار گرفته‌‌اى، پس کفش خود را بیرون کن، ولى اینجا هنوز به وادى قدس نرسیده و هنوز فرسخها تا مکّه راه مانده است، باید همه چیز خود را کنار گذاریم. وادى قدس اینجا «مکّه» است که فرسخها قبل از رسیدن باید از پوست قبلى بیرون آییم.

در میقات چه کنیم؟

قصد و نیت کن، از غفلت بیرون بیا، لباس احرام را بپوش، لباس ‍سفید، ندوخته، پاک و از مال حلال، و بگو خدایا آمدم: لَبَّیْکَ اَللّهُمَّ لَبَّیْکَ.

لباس احرام یعنى لباسى که در آن بسیارى از چیزها را بر خود حرام مى‌‌کنیم، همانگونه که به جمله الله اکبر، تمام اعمالى را که سبب بطلان نماز است برخود حرام مى‌‌نماییم. آرى کسى که مى‌‌خواهد وارد حریم حَرَم شود، باید مُحِرم شود، همانگونه که در مسأله انتظار امام زمان مى‌‌گوییم، کسى که در انتظار مصلح است، خود باید صالح باشد.

میقات + جحفه

لباس احرام، احترام به حَرَم است.

لباس احرام، رمز دورى از لهو و لعب و زر و زیور است.

لباس احرام، لباس خشوع است.

لباس احرام، حرکت به سوى کعبه را تشدید مى‌‌کند و شوق دیدار را مى‌‌افزاید و گویا انسان از این به بعد احساس جدّى بودن مى‌‌کند. خودش را در مدار یار مى‌‌یابد.

لباس احرام، لباس تعظیم در برابر خدا است.

لباس احرام، به ما مى‌‌گوید: از این به بعد دیگر عوض شده‌اید، دنیا را کنار زده‌‌اید، مرگ و معاد و آخرت و حضور در برابر خدا را باید ببینید. ورود در لباس احرام براى شما یک موفقیت است.

بعد از پوشیدن این لباس، حتى اگر بمیرد، آمرزیده است.

در روایات مى‌‌خوانیم که امام صادق(علیه السلام) همین که لباس احرام پوشید و خواست بگوید: لبیک، از گریه صدا در گلوى مبارکش حبس شد، هرچه کرد، نتوانست تلبیه بگوید، رهبر یکى از فرقه‌‌هاى اهل سنت رو به آن حضرت گفت: چرا معطّلى؟!

امام فرمود: مى‌‌ترسم، بگویم (لبیک)، خدایا! آمدم ولى جواب آید که من آمدن تو را قبول ندارم!

به طواف کعبه رفتم، به حرم رهم ندادند ××× که تو در برون چه کردى که درون خانه آیى؟

بارها در گرفتاریها با خدا عهد بستى که عوض مى‌‌شوم، از این به بعد خود را اصلاح مى‌‌کنم و در راه صحیح قرار مى‌‌گیرم، ولى همین که از پل گذشتى، عهد را شکستى، در اینجا دیگر مواظب باش، با توجه بگو:

لَبَّیْکَ اَللّهُمَّ لَبَّیْکَ.