غفرانگه رب

تبریک آغاز امامت حضرت مهدی(ع)
نویسنده : معین حج - ساعت ۸:۱٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/۱٠/٢۱
 

بَقِیَّةُ اللهِ خَیْرٌ لَکُمْ إِن کُنتُم مُؤْمِنِینَ

فرخنده آغاز ولایت و امامت دوازدهمین نور امامت و چهاردهمین قطب عصمت؛

فخر عالم امکان، سَروَر موجودات جهان، ولیّ عصر و زمان، بقیّة الله الأعظم؛

حضرت حجّة بن الحسن المهدی(عج)

بر امام زمان(ع) و تمام ولایتمداران و شیعیان اهلبیت(ع) تبریک و تهنیت باد.

امامت امام زمان 

در ادامه مطلب نکاتی خواندنی پیرامون امام زمان(عج) را بخوانید، از قبیل: نام، نقش انگشتر، انواع غیبت، مدت امامت، مدت عمر، نماز امام زمان(ع) و ... .


زمان تولد: آن حضرت نزدیک طلوع فجر، روز جمعه، نیمه ماه شعبان، سال 254 هجرى قمرى در شهر سامراء به طور مخفى و پنهان از دید عموم، پا به عرصه وجود نهاد.

نام: «م ح م م د»(همنام با پیامبر)[صلوات الله و سلامه علیه؛ و عجّل الله تعالى فى فرجه الشّریف].

کنیه: ابوالقاسم، ابوجعفر و....

لقب: بیش از نهصد لقب براى حضرتش ذکر کرده اند که در کتب مختلف موجود مى‌‌باشد از آن جمله: مهدى، حجّت، منتقِم، بقیة الله الا عظم، قائم آل محمّد، صاحب الزّمان و....

پدر: امام حسن عسکرى(صلوات الله و سلامه علیه).

مادر: به نام هاى نرجس، ملیکه، ریحانه، صیقل و سوسن معروف است.

نقش انگشتر: «أنَا حُجَّةُ اللهِ وَ خاصَّتُهُ».

نمایندگان خاص(نُوّاب خاص): در زمان غیبت صغری، چهار نفر به نام‌‌هاى عثمان بن سعید، محمّد بن عثمان، حسین بن روح، علىّ بن محمّد سمرى، وکالت و وساطت حضرت را بر عهده داشته‌‌اند، که هرگاه مردم مشکل یا مسأله‌‌ای داشتند، به واسطه این چهارنفر با امام(ع) مطرح می‌‌کردند و جواب می‌‌گرفتند.

نواب عام: از آن زمان به بعد براى حضرت، وکیل و نائب خاصّ معرّفى و معیّن نشده است، بلکه مجتهدین جامع الشّرایط -به عنوان وکیل و نائب عامّ- امور جامعه را بر عهده داشته و دارند.

جریان ولادت آن حضرت، همانند حضرت موسى کلیم(ع) در کنار کاخ طاغوت زمان، مخفى و پنهان از دید جاسوس ها و عموم مردم انجام گرفت.

حضرت داراى دو غیبت بوده است: یکى غیبت صغرى[که حدود هفتاد و پنج سال به طول انجامید] و دیگرى غیبت کبرى مى‌‌باشد[که تقریبا از سال330 هجرى قمرى شروع شد].

آن حضرت در همین جامعه، بین افراد رفت و آمد و در مجالس به صورت ناشناس شرکت مى‌‌نماید؛ و نیز همه را مى‌‌بیند و شاهد اعمال همگان خواهد بود.

ولى دیگران هم گرچه او را مى‌‌بینند، امّا شخص حضرتش را نمى شناسند که کدام یک از اشخاص مى‌‌باشد.

افراد بسیارى در غیبت کبرى به محضر مبارکش شرفیاب شده اند و کسب فیض ‍ کرده‌‌اند.

ظهور حضرت: علائم و نشانه هاى متعدّد و گوناگونى جهت ظهور و قیام آن حضرت، توسّط معصومین(علیهم السلام) بیان و مطرح شده است، که در کتاب هاى مختلف اهل سنّت و شیعه به طور مشروح و مبسوط مذکور مى‌‌باشد.

وقتى حضرت در مکّه معظّمه ظهور نماید، 313 نفر از اصحاب و فرماندهان او از اطراف و شهرهاى مختلف در کنار کعبه الهى جمع شوند و در دست هر کدام شمشیرى خواهد بود.

و سپس منادى بین زمین و آسمان گوید: این مهدى موعود است که ظهور کرده و به شیوه حضرت داود و سلیمان(علیهماالسلام) قضاوت خواهد نمود و بیّنه و شاهد، لازم ندارد.

طبق آنچه در روایات آمده است: حکومت آن حضرت بین هفت تا نُه سال به طول خواهد انجامید.

مدّت امامت: حضرت بنابر مشهور بین روایات، روز جمعه، نُهم ربیع الاوّل، سال 260 هجرى قمرى پس از شهادت پدر بزرگوارش، در سنین پنج سالگى به منصب و مقام عظمى و والاى امامت و خلافت نائل گردید.

و از آن زمان تاکنون حدود 1157 سال مى‌‌باشد و در آینده تا هر لحظه که خداوند متعال اراده نماید، امامت و هدایت جامعه را به عهده خواهد داشت.

مدّت عمر: آن حضرت حدود پنج سال، هم زمان با پدر بزرگوارش حضرت ابومحمّد، امام حسن عسگرى(ع) بوده و پس از آن تا این زمان -که روى هم 1180 سال باشد- عمر پربرکت آن حضرت مى‌‌باشد و در آینده تا هر زمان که خداوند بخواهد، تداوم خواهد یافت.

نماز امام زمان(ع): دو رکعت است، که در هر رکعت سوره حمد یک مرتبه و چون به جمله «إیّاک نعبد و ایّاک نستعین» برسد، صد مرتبه آن را تکرار نماید(سپس بقیه سوره را بخواند)؛ و بعد از سوره حمد، یک مرتبه سوره توحید خوانده مى‌‌شود، هر یک از ذکر رکوع و سجود را نیز هفت مرتبه بگوید.

و چون سلام نماز را دهد، تسبیح حضرت زهراء(علیها السلام) را بگوید و در بعضى عبارات آمده است که بعد از آن، نیز در سجده صد مرتبه صلوات بر محمّد و آل محمّد فرستاده شود. و بعد از آن، حوائج مشروعه خود را از خداوند طلب نماید.